Recensies
Live XS, Juni 2007
Een eigenzinnig stel. We hebben het over Chris Buitendijk (bas/zang), Delian Rashkov (gitaar/ samples) en Iwan Südmeier (drums). Samen vormen zij het trio MonoDrive. De creatieve geesten uit Rotterdam bestaan sinds 2004. Op de mini-cd My Skin Is Yours treffen we zes zeer uiteenlopende nummers aan. Het begint vrij heftig en hard met Yerushlayim, (alleen de titel klinkt al spannend). MonoDrive bewaart het beste voor het laatste; een Stooges-achtig nummer met de minder spannende titel Stable Ground. Dit is zo’n band die je nooit helemaal zult begrijpen, een beetje mystiek uitstraalt, moeilijk vast te pinnen is en niet in een hokje te plaatsen valt. Het filmische nummer The Panic Is Mine is bijvoorbeeld weer te vaag voor woorden.
- De vaagheid is meteen het minpunt.
+ Kunst uit Rotterdam. (HN)
Speaker, Juli en Augustius 2007
Zou er sprake van een trend zijn? Ik hoor de laatste tijd namelijk steeds meer bands uit Rotterdam die zo goed als instrumentaal voor de dag komen en door postrock geïnspireerd zijn. Zo ook MonoDrive, die met My Skin Is Yours haar eerste ep/mini album presenteert. Opener Yerushalayim klinkt dreigend, maar wordt melodieus helaas nergens interessant. Opvolger Second Track, klinkt net zo inspiratieloos als zijn titel. Waking Up is het eerste ‘wakker worden’ momentje. Ik hoor een spacey gitaartje en voor het eerst echt zanglijnen die een beetje ruw overkomen maar wel potentie hebben. Van het lang uitgesponnen nummer The Panic Is Mine kan ik ook nog wel genieten. Toch schiet het met deze band alle kanten op en niet altijd de goede. Ik wil meer spanning en dynamiek horen. De nummers blijven soms te lang hangen in langdradige stukken die me niet bij de strot grijpen. JOB
3voor12 Rotterdam 25 April 2007
Het Rotterdamse Trio MonoDrive bestaat sinds 2004 en debuteert nu met de uitgebrachte Ep My Skin is Yours. Zoals we al in de bio mogen lezen, spelen ze rockmuziek in de breedste zin van het woord. En inderdaad, de invloeden van Metal broeders Iron Maiden en Grunge helden Alice in Chains zijn aanwezig. MonoDrive schuwt ook niet om lange instrumentale stukken in de stijl van Rime Of The Ancient Mariner te spelen. Verder doorspekken verschillende samples met vrijwel onverstaanbare Franse en Engelse teksten de songs, en geven deze een onheilspellende lading. De zang van Chris Buitendijk doet de rest van het werk met zijn van emotie doortrokken stem. Wel klinkt deze behoorlijk overgedubd. Maar wie kan dat wat schelen? Zolang het live ook maar goed klinkt. Zijn grunge sound geeft de songs in ieder geval de benodigde stevige body. Zeker in het beste nummer Waking Up is zijn stem de troef van de muziek.
De Rotterdammers blinken uit in het neerzetten van sfeer. De riffs zijn sterk en de drumpartijen stevig. De dynamiek in de songs zorgt ervoor dat je geboeid blijft. Na verloop van tijd gaan de gesproken samples echter wel een beetje vervelen omdat het een trucje dreigt te worden. Zeker omdat er geen touw aan vast te knopen is waar het over gaat. De suggestie van een verhaal wordt gewekt, maar van de teksten van Chris Buitendijk word ik wijzer dan van de stemmen van 'boven'.
Toch is My Skin is Yours is een geslaagd debuut. Al is het na 3 jaar misschien wat zuinig om slechts 6 nieuwe songs uit te brengen. Een volwaardig album was meer op zijn plaats geweest.
MusicFrom.nl 19 mrt 2007, 20:31
De Rotterdamse driemansformatie MonoDrive bestaat al sinds 2004, toch duurde het tot 2007 voordat de eerste ep dan eindelijk het levenslicht zag en op de deurmat bij de redactie terecht kwam. De band heeft de tijd genomen en dat is wel te begrijpen. MonoDrive maakt namelijk rock die zich niet eenvoudig laat definiëren; het ene moment lijkt de band het over een symfonische boeg te willen gooien, om vervolgens met een rechttoe-rechtaan grungesound op de proppen te komen. Het andere moment klinkt de muziek weer als een soundtrack voor een film vol angry young men. Het experiment heeft de band naar eigen zeggen niet vermeden en dat geloven we graag, want van standaard nummers met een intro, één of twee coupletjes, een refreintje, nog een coupletje, weer een refreintje, een brug, nog zo’n refreintje en een outro is op de ep nooit sprake. En dat maakt het luisteren naar MonoDrive tot een geheel nieuwe smaakervaring, maar geen gemakkelijke.
Niet gemakkelijk omdat de zes tracks op ‘My Skin is Yours’ hoofdzakelijk instrumentaal zijn. Zo moeten we tot het derde nummer, ‘Waking Up’, wachten voordat we meer vocalen voorgeschoteld krijgen, dan een spoken word-sample, een couplet en een boze brul. De band heeft muzikaal gezien soms last van een Roodkapje-syndroom. Eenmaal van het geijkte pad blijft ze te lang zwerven. Een instrumentaal middenstuk van anderhalve minuut in een nummer van amper vier minuten is bij MonoDrive geen uitzondering. Bij het vijfde nummer ‘…The Panic Is Mine’ is zelfs alleen het instrumentale middenstuk overgebleven. Het nummer duurt maar anderhalve minuut en is daarmee of een te lang intro voor het laatste en beste nummer van de ep, ‘Stable Ground’, of een sowieso overbodige toevoeging.
De drie Rotterdammers hebben zich voor hun eerste ep uitgeleefd op een manier die waardering verdient. Technisch zijn de songs immers allemaal goed gespeeld en bewerkt. Maar MonoDrive zal, als het luisteraars wil grijpen, alle muzikale inspiratie moeten gaan reduceren tot compactere songs. Als het de stap kan maken van knap en strak gespeelde filmmuziek naar behapbare rocksongs en echte zang wordt toegevoegd, heeft de band genoeg kansen om een graag geziene band te worden in de clubs.
PlanetTrash.nl 3 april 2007
De drie heren van MonoDrive zijn van alle gitaarmarkten thuis. Op hun 6 track tellende debuut ep wordt zonder dat het geforceerd overkomt overgestapt van seventiesrock naar grunge en worden ook nog eventjes bijna alle stijlen die in de tussenliggende jaren zijn ontwikkeld onder de loep genomen. Gelukkig is het trio niet blijven steken in het verleden. Soms lijkt het of Tool langskomt, bijvoorbeeld in het tweede nummer Second Attack, en op andere momenten past een hedendaagse band als The Longcut in het referentiekader.
De gitaar blijft altijd centraal staan, terwijl de zang slechts sporadisch de kop op steekt, maar op die momenten helaas niet volledig weet te overtuigen. Naast zang wordt er gebruikt gemaakt van samples. My Skin Is Yours scoort daardoor kwa afwisseling een zeer ruime voldoende. Soms blijft het echter te beschaafd. Een schreeuw hier en een uit de bocht vliegende gitaarriff daar waren meer dan welkom geweest. Hopelijk worden dit soort zaken beter uitgewerkt op de opvolger van My Skin Is Yours. Deze ep bewijst dat MonoDrive veel in zijn mars heeft en de het stempeltje 'veelbelovende Nederlandse band' verdient.
Fileunder.nl 10 maart 2007
MonoDrive is verreweg het meest tegendraadse bandje van dit drietal EP's. De drie Rotterdammers beginnen hun EP met het dreigend met "Yerushalaiyim". Synchroon spelende bas en gitaar werken langzaam naar een climax toe tot het moment datzanger/bassist Chris Buitendijk begint te zingen. Helaas is de zang ook hier weer niet het sterkste punt van de band, maar binnen dit hoekje van de gitaarrock deert dat toch minder. Ze proberen het nog wel slim op te vangen door de nodige overdubs. MonoDrive doet me sterk denken aan het Zweedse Fireside (bestaan die mannen nog eigenlijk?), maar van het niveau van hun Elite is het nog niet wat je voorgeschoteld krijgt. Het titelnummer bijvoorbeeld "My Skin Is Yours" heeft potentie, maar het komt, ondanks dat de dame die zwoel in het Franse prevelt toch niet lekker uit de verf. Jammer. Volgens mij zit er meer (en beter) in het vat van deze drie mannen. Niet laten verzuren, zou ik zeggen.